پانتومیم

پانتومیم چیست؟

پانتومیم چیست؟  ساده ترین جواب آن این است که پانتومیم نوعی بازی است. نوعی نمایش صحنه ای است ، درست مثل اجرای نقش در روی صحنه . منتها فرق پانتومیم با بازی معمولی صحنه در این است که پانتومیم بازی در سکوت است ، هیچ حرفی رد و بدل نمی شود، بازیگران با هم صحبت نمی کنند، مکالمه ای وجود ندارد، تنها چیزی که هست فقط  حرکت است.

حرکت؟ بله ، حرکت ؛ اما نه حرکت معمولی . احتیاج به داشتن اطلاعات کافی دارد و  تجربه زیاد می خواهدو البته تمرین زیاد  هم می خواهد که امری طبیعی است.

تعریف دیگری که از پانتومیم می توان ارائه داد این است که پانتومیم یعنی بازی در سکوت ، پس وجود سکوت حتما لازم است ، درست است که در پانتومیم مطالب زیادی گفته می شود  اما نه از طریق دهان و کلمات، بلکه با کمک حرکات، حرکات گویا..

حرکات گویا یعنی چه: این همان چیزی است که می خواهیم مفصل درباره اش صحبت کنیم

فراموش نکنید که ضمن عمل پانتومیم نباید لب ها را حرکت داد، یعنی نباید لال بازی کرد، حرکات باید آن قدر گویا باشد که ابدا احتیاجی به حرف زدن با لب ها نباشد ، مثلا وقتی کسی با حرکات مخصوص از شما سوالی می کند  و شما می خواهید در جواب بگویید نه  و یا نمی دانم ، می توانید از حرکات گوناگون استفاده کنید . از جمله شانه های خود را بالا بیندازید، سرتان را به علامت منفی تکان دهید و یا ابروهایتان رابالا ببرید.

در حدود 2500 سال پیش در یونان، در کنار مسابقات نمایشی که شامل آثار تراژدی و کمدی می شد نمایش های غیر رسمی هم وجود داشتند که متاسفانه مدارک موجود درباره آن ها بسیار اندک است این نمایش را میم می نامیدند، میم هیچ شباهتی به پانتومیم امروزی نداشت . ترکیبی بود از رقص های کوتاه با تقلیدی از پرندگان، حیوانات ، همراه با عملیات آکروباتیک ، آواز و حرکاتی با مفاهیم مشخص.

شخصیت در ادبیات نمایشی و داستانی

    شخصیت در لغت به معنای ذات،خلق و خو، منش، اخلاق، خصلت ها و خصیه های هر فرد است ،این واژه در فرهنگ لغات فارسی چنین معنا شده: 1- سجیه مختص هر فرد، خاصه هر فرد، 2-مجموعه عوامل با طنی یک شخص و مجموعه نفسانیات( احساسات و افکار) یک فرد است

در همین ابتدا باید اشاره کرد که بین واژه ی شخصیت و واژه کاراکتر اختلاف وجود دارد، کاراکتر بیشتر ناظر بر فردیت و تمایز هر چیزی از چیز دیگر است، این چیز می تواندحرف در الفبا، حروف چاپی، علامت، عدد و رقم، مارک و نشان و همچنین می تواند به عنوان یک شخیصت نمایشی در تئاتر و سینما حضور یابد اما شخصیت: ناظر بر ویژگی های انسانی است و بیان کننده ی تمایزات روحی، روانی، جسمی و ... هر انسان از انسان دیگر است در نتیجه کاراکتر معنایی عام پیدا می کند در صورتی که شخصیت مختص انسان است و در مورد او معنا پیدا می کند.

دریافت: امکان دریافت این نوشتار بزودی

موسیقی در نمایش کودک و نوجوان

موسیقی در نمایش کودک مانند دیگر عوامل آن دارای ویژگی های خاص است. در کنار عوامل رنگین و پر حجم و زرق و برق دار کار کودک همچون چهره پردازی (گریم) و لباس و غیره که برای برقراری هر چه بیشتر ارتباط با کودک شکل می گیرد، موسیقی نیز باید  دارای آهنگی متفاوت باشد، چرا که مخاطب کودک است.

برای اثر گذاشتن بر روی کودک طبیعی است که اول باید مخاطب را شناخت و به ویژگی هایش آشنا بود. کودکان دارای خصوصیاتی هستند که بدون در نظر گرفتن این ویژگی ها نمی توان کار هنری موفقی ارائه داد. یکی از این ویژگی های مهم محدود بودن دامنه تمرکز در کودکان است. هیچ کودکی نمی تواند به طور طبیعی بر روی یک موضوع خاص بیشتر از چند دقیقه تمرکز کند. کودکان بازیگوشند و از هر مسئله که باعث شود آنان را به سکون و بی حرکتی بکشاند، گریزان می شوند. از هیچ کودکی نمی توان تقاضای دنبال کردن داستانی طولانی را داشت. قدرت تمرکز رفته رفته و با افزایش سن شکل می گیرد و با آن رابطه معکوس دارد.

استغاده بجا و و مناسب از قطعات موسیقی در نمایش یکی از راههای ایجاد تمرکز است و به راحتی می تواند مخاطب بازیگوش نمایش را که در صندلی خود نا آرام تکان می خورد، دوباره به تماشای نمایش بکشاند و با نمایش همراه کند. موسیقی همراه با ریتم حرکت آن قدر تأثیر گذار است که می تواند به راحتی جایگزین کلاهم نمایش شده و در انتقال معنا به مخاطب فعال گردد.

دریافت: امکان دریافت این نوشتار بزودی

تولید فیلم با هزینه کم

میانگین هزینۀ یک فیلم عادی هالیوودی، بیش از یکصد میلیون دلار است و پیش از آنکه فیلم افتتاح شود، چیزی ما بین سه تا شش برابر این مبلغ صرف بازاریابی فیلم می شود.

اما فیلمساز همه جا هست، نه فقط هالیوود و نیاز به گفتن نیست که بودجه اکثر این فیلمسازان به گرد پای استودیوهای هالیوودی هم نمی رسد. حال، آیا می توان با پول کم و یا حتی بدون پول، فیلم خوب ساخت؟

البته که می شود. اما آیا ممکن است فیلم های کم بودجه به نظر نامرغوب بی آیند؟ البته، و این چیزی است که باید مراقبش باشید. فیلم را می توانید طوری بسازید که به نظر آید پول کافی داشته اید و این مهارتی است که می توانید بیاموزید. همه اش بستگی به نمایش ارزش تولید دارد. متوجه حرف من نمی شوید؟ به خواندن این مقاله ادامه دهید...

از زمان پیدایش دوربین های دیجیتالی، بخصوص مینی دی وی، فیلمسازی برای علاقه مندان بسیار قابل دسترس تر شده است. این روزها برای ساختن فیلم، نیازی به اجاره دوربین های گران قیمت و یا خریدن هزاران متر فیلم ندارید. تنها چیزی که احتیاج دارید، اشتیاق و یک دوربین دیجیتالی است.
حال برای آنکه به نظر برسد پول بیشتری صرف فیلم کرده اید، در اینجا فهرستی از چند لازمۀ دیگر را متذکر می شویم. بالاخره می خواهید فیلم تان حرفه ای به نظر برسد، مگر نه؟

بازیگردان

س ‌: لطفا در مورد بيوگرافي فعاليتهاي خود مختصري توضيح دهيد؟

ج: نويد فريد متولد تهران سال 1360 دوره تئاتر و کارگردانی را تحت نظر استاد حميد سمندريان آموختم و اطلاعات خودم را با حضور در چندين workshop معتبر بين المللي در زمينه بازيگري . بازيگرداني و كارگرداني تكميل نمودم. تا به حال در حدود 30 نمايش به عنوان بازیگر و دستیار کارگردان و 6 نمایش به عنوان کارگردان حضور داشته ام. در عرصه تصوير هم به عنوان بازيگردان مشغول به فعاليت هستم. در كنار اين فعاليتها و به عنوان علاقه شخصي هميشه گوشه چشمي به هنر و صنعت مدلينگ داشته ام.

س: به نظر شما بازيگردان كيست ؟

ج: بازيگرداني در عرصه تصوير مفهومي تقريبا جديد در ايران هست كه در حدود 6 الي 7 سال گذشته به عنوان فعاليتي نوپا رشد كرده و در سالهاي اخير مورد توجه بسياري از كارگردان هاي ايران قرار گرفته و همچنين لزوم حصور بازيگرداني در يك پروژه تصویري ديدگاه ها و نقدهاي متفاوتي را در بر داشته است.
برخي ضرورت حضور بازيگردان را در برخورد با بازيگرهاي آماتور و نيمه حرفه اي شناخته و عده اي ديگر به بهانه قطع ارتباط مستقيم بين كارگردان و بازيگران اين حضور را غير ضروري مي دانند.
اما حقيقت اين است كه تمامي اين تعاريف از عدم آشنائي با مفهوم بازيگرداني و متاسفانه عادت هميشگي ما در برخورد غير تخصصي بارذكارها و بخصوص در پروژه هاي هنري و گروهي سر منشا مي گيرد.

در نقد اول ما بازيگردان را با مدرس و معلم هنر بازيگري اشتباه گرفته ايم كه از او توقع برخورد و آموزش بازيگري را با هنرپيشگان آماتور و يا نيمه حرفه اي داريم و در نقد دوم در خصوص غير ضروري بودن حضور بازيگردان به همان روش قديميه غير تخصصي بر خورد كردن با حرفه ها دامن زده ايم كه هنوز به اشتباه و فراوان در زندگي ما يافت مي شود.
با نگاهي بهتر خواهيم ديد در عرصه هاي حرفه اي و بين المللي تصوير و در جا هايي كه خودمان از آنها به بزرگي ياد مي كنيم يكي از بزرگترين راهكارهاي پيشرفت تخصصي نمودن امور بوده و در اكثر پروژه هاي تصويري شاهد حضور بازيگردان. کارگردان هنری و عناوين ديگري در كنار كارگردان يا كارگردانهاي يك پروژه هستيم و تمام اين عناوين حتي با حضور نامي ترين بازيگران هم مفهوم و معني تخصصي و پررنگ خود را حفظ مي كنند.
شايد اينگونه مي توان جمع بندي كرد كه نقش بازيگردان همانند نقش مربي بدنسازي و يا آناليزر در يك تيم فوتبال مي باشد و با توجه به وظايف تعريف شده خود مي تواند مكمل سر مربي تيم يا همان كارگردان ياشد وسبب موفقيت چشم گير اعضاي تيم خود گردد.

س: وظائف بازيگردان چيست ؟

ج: وظيفه اصلي بازيگردان ايجاد و امتداد حس بازيگران در تمامي صحنه هاي يك پروژه تصويري مي باشد و لزوم حضوز بازيگردان در كشور ما به دليل عدم توالي داستاني در مراحل تصویربرداری كاملا مشهود مي باشد.
بازيگردان براي ايجاد و امتداد حس كه مهمترين ركن بازي بازيگران يك اثر است به فضا سازي و كشف تكنيكهاي حسي و فني تك تك بازيگران مي پردازد تا بتواند تمامي صحنه ها را در بالاترين سطح حسي و كيفي و در مسير متن و خواسته هاي كارگردان مقابل دوربین فیلم برداری ببرد.

راوی در داستان و فیلمنامه

داستان از زاویه‌ی دید چه کسی روایت می‌شود؟

او کجا ایستاده و در چه موقعیتی قرار گرفته است؟

آیا به موضوع کاملاً اشراف دارد و می‌تواند همه چیز را ببیند یا در نقطه‌یی که قرار گرفته زاویه‌ی دیدش محدود بوده و او با اطلاعات ناقصی روبه‌رو است؟

وقتی قصه به صورت خام در ذهنتان شکل می‌گیرد و شخصیت‌ها کم‌کم نمایان می‌شوند و هویت می‌یابند، آن‌گاه باید در خصوص چگونگی ورود به داستان و نحوه‌ی بیان آن تصمیم بگیرید، باید بدانید راوی ماجرا کیست و اطلاعات او از داستان و حوادث مربوط به آن تا چه اندازه است و یا اصلاً چگونه باشد بهتر است؛ آیا بهتر است به هر جا که لازم شد برود و فوراً از همه چیز آگاه شود یا این‌که اطلاعاتش محدود باشد و صرفاً از یک دریچه و نقطه نگاه خاص به ماجرا بنگرد؟

آیا بهتر است همه‌ی اطلاعات را هم‌زمان به مخاطب بدهد یا این‌که نقص اطلاعات خود سبب می‌شود داستان پیچیده‌تر جلوه کند و کشش بیش‌تری داشته باشد، آیا محدودیت در ارایه‌ی اطلاعات باعث سردرگمی و از هم پاشیدگیِ شیرازه‌ی داستان نمی‌شود؟

آیا این محدودیت باعث نارضایتی مخاطب نمی‌گردد؟ 

این‌ها سؤالاتی هستند که نویسنده باید پاسخ آن‌ها را بداند تا بتواند بهترین و مؤثرترین شیوه را برای بیان داستانش انتخاب کند؛ این که چه کسی داستان را تعریف می‌کند و ماجرا چگونه بیان می‌شود، اهمیت زیادی دارد و می‌تواند بر ویژگی‌های دیگرِ داستان اثر بگذارد.

در قصه‌نویسی می‌توان ماجرا را از زوایای مختلفی بیان كرد؛ می‌توان داستان را از نقطه نگاه یکی از شخصیت‌ها یا از طریق یادداشت‌های روزانه تعریف نمود، می‌توان آن را به‌وسیله‌ی نامه‌نگاری مطرح کرد و یا ...

دانلود: برای دریافت نسخه PDF مطلب و پرینت آن اینجا کلیک کنید.

اقتباس برای فیلمنامه

وفاداري به متن يا به روح اثر 
 

يکي از گونه هاي معمول فیلم، اقتباس از رمان، داستان کوتاه و يا نمایشنامه است. اما اقتباس معمولاً بيشترين ميزان انتقادها را متحمل مي شود، چون مواد خام آن پيشتر در قالب ديگري ظاهر شده اند که همين قالب خود به معياري بدل مي شود که فيلم با آن مقايسه مي گردد. به همين دليل است که اين خرده گيري معمول را مي شنويم که خب، کتاب چيز ديگري بود. براي اين ايراد تنها يک جواب وجود دارد،: قرار هم نبود که خود کتاب باشد. اقتباس يک نسخه از اثر است نه تنها نسخه آن. زيرا پيش مي آيد که چندين فيلم بر مبناي يک رمان يا نمايشنامه ساخته مي شود. کدام يک از نسخه هاي سينمايي شبح اپرا همان رمان شبح اپرا اثر گاستون لروکس است؟ نسخه سال 1925، 1942، يا 1962.

اقتباس به آن آساني که به نظر مي رسد نيست. واضح است که نسخه سينمايي با اصل اثر متفاوت است. اگر نه، چه دليلي وجود دارد که يک فيلم ساز براي سینما از اثري اقتباس کند و انتظار داشته باشد تماشاگراني که کتاب يا نمايشنامه را خوانده اند به ديدن فيلم مبادرت کنند؟ اقتباس بايد متفاوت باشد، اما چگونه؟ ممکن است در اقتباس ماهيت اثر اصلي حفظ شود، هرچند در اين ميان، شايد، جزئيات طرح داستان (گاه به شدت) دستخوش تغيير گردند، شخصيت هايي افزوده يا کم شوند يا پايان داستان به گونه اي تغيير يابد که مخالف آن چيزي باشد که در اثر اصلي آمده است.

دانلود: برای دریافت نسخه PDF مطلب و پرینت آن اینجا کلیک کنید.

تاریخچه موسیقی فیلم

فیلم های اولیه سینما، فقط تصاویر متحركی بودند كه از هیچ صدائی بهره‌ نمی‌بردند، ولی فیلم بدون موسیقی، به‌قدری خالی به‌نظر می‌رسید كه غالباً فیلمها را یك نوازنده پیانو یا ارگ یا گروهی از نوازندگان، درست به شیوه تئاتر، همراهی می‌كردند تا به داستان فیلم حال و هوای مؤثرتری ببخشند.

اشاره:

تاریخچه موسیقی به‌عنوان همراهی‌كننده سرگرمیهای بصری، مطمئنا‌ً از قدمت فراوانی برخوردار است. صرف‌ نظر از هنرهای بصری عهد عتیق، انواع نمایشهای موزیكال و شكلهای مختلف اپرائی، پیوسته از موسیقی بهره برده‌اند. در تمام این زمینه‌ها، موسیقی نقش پراهمیتی را ایفا كرده است، از جمله تشدید و تقویت واكنش عاطفی مخاطب نسبت به فضای كلی اثر و یا بخش مهمی از وجه سرگرم‌كنندگی نمایش و یا به صورت طیف وسیعی كه تمام جنبه‌های نمایش را دربرمی‌گیرد.

فیلمهای اولیه سینما، فقط تصاویر متحركی بودند كه از هیچ صدائی بهره‌ نمی‌بردند، ولی فیلم بدون موسیقی، به‌قدری خالی به‌نظر می‌رسید كه غالباً فیلمها را یك نوازنده پیانو یا ارگ یا گروهی از نوازندگان، درست به شیوه تئاتر، همراهی می‌كردند تا به داستان فیلم حال و هوای مؤثرتری ببخشند.

در آغاز كار، موسیقیدانهای تئاتر بودند كه این موسیقیها را انتخاب یا تصنیف می‌كردند، ولی بعدها موسیقیدانهای فیلم كه در این زمینه، تخصص داشتند، زمام كار را به دست گرفتند و به‌صورت متمركز و حرفه‌ای وارد عرصه سینما شدند و فیلمسازها مستقیما‌ً به آنها مراجعه می‌كردند.

به‌زودی تهیه‌كنندگان فیلمها كنترل بیشتری را بر موسیقی فیلم اعمال كردند، به‌طوری كه موسیقی های خاصی باید برای فیلمها نواخته می‌شدند و حتی كمی بعد، ساختن قطعاتی ویژه فیلمها رایج شد. ذكر این نكته ضرورت دارد كه یكی از بزرگترین هنرمندان سینمای صامت یعنی چارلی چاپلین1 موسیقی فیلمهایش را خودش می‌ساخت كه از جمله مشهورترین آنها موسیقی فیلم روشنایی های شهر (City Lights) است.

دانلود: برای دریافت نسخه PDF مطلب و پرینت آن اینجا کلیک کنید.

سینمای ایتالیا

شروع سینما در ایتالیا را میتوانیم سال 1905 بدانیم. تا اواخر دهه ی ابتدایی قرن بیستم چندین استودیو فیلمسازی و سالن سینما در شهرهای بزرگ ایتالیا چون رم، تورین، میلان وناپل ساخته شد.

شهرت سینمای ایتالیا در اوایل کار به دلیل ساختن فیلم های تاریخی باشکوه با جمعیت فراوان و صحنه های عظیم بود. فیلم های تاریخی در این دوره حرف اول را در سینمای ایتالیا میزدند.

از فیلم های معروف دهه اول قرن بیستم در سینمای ایتالیا میتوان به فیلم های «آخرین روزهای پمپی» لوییجی مگی- «ژاندارک» ماریوکا زرینی- «سقوط تروا» و «سزار» جووانی پاسترونه اشاره کرد.

در سال 1913 اقتباس سینمایی عظیم انریکو گواتسونی «کجا می روی» از رمان مشهور «هنریک سینکیه ویچ»- برنده ی جایزه ی نوبل ادبی- با موفقیت تجاری در بازارهای بین المللی سبب افزایش ساخت فیلم های باشکوه تارخی شد.

اما اوج این جریان تاریخی خود را در فیلم کابیریا (1914) به کارگردانی جووانی پاسترونه نشان می دهد.این فیلم که با هزینه یک میلیون لیری ساخته شده و روایتی است باشکوه از نبردهای هانیبال کارتازی با نیروهای رمی،به علت تقارن نمایشش با آغاز جنگ جهانی اول شکست تجاری سختی می خورد.

از دیگر فیلم های این دوره سینمای ایتالیا می توان به فرانسیس قدس از جووانی پاسترونه و گل شر از کارمینه گالونه اشاره کرد.

با نزدیک شدن به دهه بیست نیاز بازار به فیلم های تاریخی اشباع شد.دوره ی رکود برای سینمای ایتالیا فرا رسید.از علت های اصلی رکود در سینمای ایتالیا،علاوه بر تاثیرات منفی جنگ جهانی اول، ورورد قدرتمندانه هالیوود با ستارگان فراوان و امکانات بی شمار به بازار جهانی فیلم بود.

 تنها وجه ماندگار این دوره از سینمای ایتالیا، نام گذاری سینما به عنوان هنر هفتم از سوی ریکوتو کانودو منتقد ایتالیایی است.

 دریافت: برای PDF نوشتار و پرینت آن از اینجا دریافت کنید.

زمان و تدوین در فیلم کوتاه

نوشته : فرهنگ آدمیت

جایگاه فیلم کوتاه

از آنجا که در سینما همیشه و در همه جا، معیار توجه و سرمایه‌گذاری بر فیلم‌سازان جوان، ساختن فیلم‌های درخشان کوتاه بوده است، و سینمای کوتاه به دلیل ارزان بودنش محل ثبوت قابلیت‌های فیلم‌سازی؛ فیلم‌سازان جدی این عرصه را وادار به دفاع از استقلال این گونه از سینما و اهمیت آن در مقابل سینمای بلند درآمدزا نموده است، چون بی‌تردید در برخورد عوامانه با این مقوله، سینمای کوتاه مترادف است با سینمای آماتوری و سیاه مشق سینمای بلند.

و این تعبیر آن‌چنان به دور از انصاف است که برای آن‌ها که دل‌مشغولی فيلم كوتاه دارند، کار را به جایی می‌رساند که برای اثبات هویت مستقل  فيلم كوتاه، گاهی خود را در دام مغالطه‌های بی‌شمار می‌اندازند که مثلا بگویند که فیلم‌کوتاه زیربنا و بنیان اساسی درک و آموزش سینماست! این حرف کاملا غلط نیست اما غلوآمیز می‌نماید و جزء مصداق‌های دفاع بدتر از سکوت است، زیرا اگر فیلم‌کوتاه عرصه‌ی آموزش بشود، کیفیت منحصر به فردش تحت شعاع قرار خواهد گرفت. هرچند این نگاه‌ها به دلیل مهجور بودن فیلم‌کوتاه کاملا همزادناک و قابل درک است ولی نباید در این مورد راه اغراق رفت.

نگاه کردن به اختصاصات این رسته از سینما کاریست که می‌توان با آن توجه مسؤلین را به آن پیش از پیش جلب کرد: فیلم‌کوتاه اولین و فراگیرترین سفیر فرهنگی کشورهایی مانند ما برای جهان است و هیچکس در این تردید ندارد. زیرا با بوجه‌هایی نه چندان زیاد ساخته می‌شود، در ضمن دست و پا گیری مسائل اکران را مانند فیلم‌بلند ندارد و در نهایت این‌که طرف مخاطبش در جشنواره‌ها، عموما فرهیختگان هستند و فرهیختگان هر ملتی به مثابه‌ی مغز و شعور آن ملت محسوب می‌شوند.

هر چند هدف این نوشتار بحثی است تئوری در باب ضربآهنگ در سینمای کوتاه؛ اما غرض از گفتن این چند سطر این بود که تأکید بر ویژگی‌های سینمای کوتاه، چه در وجه تأثیرگذاری اثر و چه در وجه تئوری و آموزش سینما می‌تواند بهترین دفاع برای اهمیت آن باشد.

 دانلود: برای دریافت نسخه PDF مطلب و پرینت آن اینجا کلیک کنید.

آستا کوتاه شده "آموزش سینما و تئاتر آنلاین" کوششی است برای گردآوری مقالات و پیوندهای پیرامون بخش های شناسی و آموزشی سینما, تلویزیون, ویدیو, عکاسی, تئاتر و دیگر شاخه های تصویری وابسته به آن به زبان پارسی بر روی شبکه مجازی.

این وبلاگ کوشش می کند گردآوردی از نوشتارها و پیوندها درباره زمینه های برشمرده برای دوستداران گردآوری کند که در این راه یاری و پیشنهادات شما بیشترین و بهترین بانی خواهد بود.

همه نوشته ها کم کم به روز و پیوندهای وابسته به آن افزوده خواهند شد.

پیوندگیری با همه وبلاگهای هنری و فرهنگی برای گسترش و دسترسی بیشتر وبلاگ خواست ماست.

به سبب سو استفاده برخی وبسایتها و وبلاگها از نوشتارهای آستا و پاس نداشتن قوانین و حقوق آستا در شبکه مجازی رونوشت (کپی) نوشتارها ممنوع می باشد.

از این پس مطالب آستا بصورت pdf قابل دید می باشند و شما می توانید آن را دریافت کرده و یا از آن پرینت بگیرید. پیوند pdf هر نوشته در پایان برگه آن هست. چنانچه به هر گونه پیوند نادرست برخوردید خواهشوندیم به ما گزارش دهید.
سرپرست وبلاگ: امید فرشی

 به خوراک بپیوندید

به گروه آستا بپیوندید

  همکاری با آستا